මිත නුඹට ලියා දන්වන වග නම්

මිත නුඹට ලියා දන්වන වග නම්...
කටු කොහොල් මැදින් 
ගෙවූ 
ගිම්හානයද සුන්දරය 

කළල් විකසිතව මැවූ 
පාවඩ වුව රන් හීනමය

ඉදින් නොපවසාම බැරිය 
නුඹ යමක් දිනූ වග 

හුරුබුහුටිව එන 
වසන්ත පැහැබර
"අභිමන්" වුව 
පෙණ බුබුලන බව   

සිහියෙන් අවදිව පාතබනා සඳ 
වැළහෙන්නට නොව 
පසිඳන්නට ඇති 
මැවුම් කෝටියකි 
නුඹ පා අභියස...!                         

ප.ලි.-: දිළිසෙන ඇස් දෙකක් දහසකුත් අභියෝග හමුවේ දිනාගත් ජයග්‍රහණයට සව්දිය පිරීම නිමිත්තෙනි.  

මටත් ආසයි තනිවෙන්න...

හුදකලාව මා දුටු හොඳම කලාවයි.
මන්ද මට මා පිලිබඳ මෙන්ම 
අවට ලෝකය පිළිබඳවද මගහැරුණු 
සියළු කරුණු කාරනා සිහිපත්වන නිසාවෙනි.

ඉතිං මටත් ආසයි තනි වෙන්න 
පාළු අඳුරු කුටියක හුස්මකටත් රහසින්ම 
ඔබේ නෙත් කිරණ මවා රස විඳින්නට 
කිසිවෙකුගේ බැළුම් පහරකට වත් යටත්  නොවී 
ඔබ හා සිහින ගඟුලක කිමිදෙන්න..
වස්සානය අභිමුව ගිමන්කලක විඳින 
කටුක දුක්බර සිතැඟි මුමුණන්න..

පැරණි රතු වයින් තොල් පහසකට නතුව
පාළු කාන්සියට ඔච්චම් කරන්නට 
අවට ලෝකය සමඟ මුහුවුණ 
සියළු පීඩන මුදාහරිනට 

සිහින හොරෙක් ලෙස නුඹ සපැමිණි කල
සිහින සිත්තම් වැළඳ ගන්නට 
හැරවුමක් නැති ඇරඹුමක් තුල 
ගිලී කිමිදී සිහින දකිනට 
මටම ඉපදුන මට අහිමි උන
පෙමක් පිලිබඳ තැවුල් පිසිනට....

ඉතින් ආසයි මටත් ආයෙම 
හුදකලාවේ සුව විඳින්නට...

නිමන්තිකා 

එනු පියඹලා තටු සලා විගසින

හීන මුහුවුණ හීන් හුළඟක 
කැලතිලා උණුහුම් සුසුම් ස්වර 
මල්වර වෙලා පැතුමන් පෙමින් හද
ඉමි කිමිදිලා සැනහී මෙමා අද 

නිල් ඉහිරිලා ආකාසෙ පුරාවට 
උණුහුම් වෙලා මත්වී ලවන් යුග 
අඩවන් වෙවී නෙත් හිනැහෙනා සඳ 
ඉඳිනුයෙ කෙලෙස සඟවා රහස් ගඟ 

එනු පියඹලා තටු සලා විගසින 
ඉමි මග බලා මගෙ සිහින හැඩකර
සිත ඉකිගසා වැළපෙනා හැම වර
දෙනු නුඹේ නුරා ආසිරි සුසුම් මැද  
  

ෆිල් හියුස්

බොඳව ගිය තිතක්ව 
මහත් මීදුමක් තුළ 
තණ නිල්ල බැලූ බැලූ අත පෙනෙයි 
ලං වෙන්න බැරි උනත්
සිත පිනෙයි... 

නිහඬ කුටියක් ලෙසට 
නුහුරු නුපුරුදු කමක් 
සීරුවට පිත්ත වට ගැට ගැසෙයි 
රිදී දැල්ලක් වගේ 
යළි මැවෙයි...අවදි වෙයි...

ශෝක ගී තෙත නුවන් 
ඇසෙන නෑසෙන වදන්  
හැම අතම කඩිමුඩියෙ ඇස ගැටෙයි 
නොතැවෙන්න යලි සුහද,... වැළපෙන්නේ කුමකටද?
පන්දුවෙහි මිස වරද නුඹේ නොවෙයි.... 

කමටහන

මෝඩ ඇල ළඟ ඇසතු බෝ රුක 

විජිනිපත් දහසක් සලාගෙන

සෙත් පිරිත් විසිකරයි සුළඟට 

සෙත් පතා දුක් විඳින නුවරට 

වර්ණ ටොපි චොකලට් කොළ සිඹින 

ප්ලාස්ටික් පොලිතීන් ලෙවකන 

තෙල් මන්ඩි කළු මඩ මිදී ගිය 

උදම් රළ දැක උදම් වෙන ඇළ 

මැද පන්තියේ හදවතක් මෙන්  

පිම්බෙමින් නලියන මෝඩ ඇළ 

ඉරේ ගිනි අඟුරක් වැටෙන විට 

තම හිසට තම පොත පමණමය 

බියේ සිලි සිලි බෑග පතුලින් 

සිහින කැබලිව බිම වැටෙන සඳ 

උණු තාර කකියයි පතුල් යට 

මේ දෙපා සෝඩි ටිකිරිද ?

ඇදුනු මරුවැල පැකිල බිම හුන 

විසුල එළවලු අතින් අහුලන 

මහළු මවකගෙ පයට පෑගෙන 

බිඳුණු විදුරු කැබලි දිළිසෙන 

බලු වසුරු රන් පයින් පාගන 

සෙමෙන් බොළඳව පෙම උරා බොන 

පෙම්වතුන් මන නුවණ කවි කල 

චිත්‍රපට දැන්වීම් පුවරුව 

ධූලි වැකි ලොතරැයි පතක් උඩ 

කඳුළු බිඳුවක් දිලිසෙමින් ඇත 

වාශ්පව අහසට නගින්නට 

ලඟා වනතුරු තාපාංකය 

නුවර දොර මග සෙනග ගැවසෙන - මෙ කවි කැබලි හමු වීය මෙමට 
නොවැටහෙයි ඉන් කවි තනන්නට - එකින් එක අමුණා හුයෙන් හුය 
තබා යමි එය ඇසතු රුක මුල - නොසැලකිල්ලට නොපෑගෙන්නට

සුදුසු ලෙස පහදනා සිතැතිව - දිනක පැමිණෙන බෝසතකු හට       

කැහිකූරු ආලය

කැහිකුරකට  වගේ 

නුඹ මාව සැලකුවේ 

ලස්සනට ලඟට ගෙන 

තදින් පෙම උරා බී 

මන්මත්ව...,

සෙමෙන් 

වාතලයට මුදා, දුම...

නමුදු ශේෂ වී ඇත 

නුඹෙන් මා පැතු 

සැනසීම,

අළු අංශු මාත්‍ර ලෙස....

නිමන්තිකා

  

අඳුර අතපත ගාන මුත් මම ඉවසමි, දෙනයනින් දිලිසී....

දරා ගනු නොහැකී 
ඝනඳුර, කෑලි කැපිය හැකි වී 
       අඳුර අතපත ගාන මුත් මම 
           ඉවසමි, දෙනයනින් දිලිසී....
                                           
                               

                         නැගෙන මුත් හදෙහී

                                 සුසුමන්, උරණ හද  කැළඹී..

                                     කිම් කරම් මම 

                                             යලිදු ,යලිනෙදු ඉවසනා                                                        යෙහෙකී ...

                              දිනක පෙරඹරෙහී... 

                     අරුණළු, කැරළි එයි දිළිහී 

                                         මහද සන්තානයේ                                                                     කුමරුණි,

                                              වඩිනු මැන සැරසී...  

   

                        

  නිමන්තිකා..

හංස පොහොට්ටු..

"සංකිර්ණ රළු වැඩි "යයි කරමින් හෙට්ටූ 

කොයි කව්රුත් පැදයති ජීවිතේ බෝට්ටූ 

අඩ නිරුවත් උව,නොවුවත් ෆැෂන් පෙරට්ටූ 

අහම්බෙන් වගේ දුටුවෙමි ඇගෙ හංස පොහොට්ටූ 

නිමන්තිකා