ලොකුසාදු දන්නැති

වෙහර මළුවේ කෙළවරක ඉඳ 

තනිව තැවෙනා නා ගහක් ඇති 

හැමට සිසිලස බෙදන අතරතුර 

රකින රහසුත් ඉමක් නැතුවැති 

බෝධි මළුවේ ඉදලෙ ඇමදෙන 

බෝ පතුත් සාක්කියට එනු ඇති 

අම්ම නැති සෝකෙන් හඬන මං

නළවන්ට ලොකු සාදු දන්නැති 

https://www.youtube.com/watch?v=WcPnYYexwig

ප:ලි: - මේක ටික දවසකට කලින් ලිව්වත් පළකරන්න පුළුවන් උනේ අද. කිසිවෙකුට හෝ කිසිවකට /කිසිදු ආගමකට මඩගැසීම පිණිස නොව මෙය හුදෙක් සංකල්පනාවකි.

නිමන්තිකා.

සීවලී යන්ත්‍රය

"සීවලී රුව තිබෙන ගෙයි නම් 

බතින් කිසිවිට නොවේ අඩුවක් "

මසැසින් දුටුවිට සීවලී හිමි රුව 

මනසට නැගුනේ පෙර ඒ කී බණ 

සත්‍යක්මද?

පසක් කරගන්නට සිතුනි මට 

නමුත් පෙනෙනා පරිදි නම් ,

පියෙකු දුක්වී හෙළු කඳුළැල් 

දෑත මත කහවණුව හැරුණේ 

ලැබුණු කහවණු ගෙදර වළඳේ

බතක් වී කුසගින්න නිවුණේ...

පියෙකු නැති කළ කාසි ලැබුවට 

මවක නැති කළ උයා පිහුවට

ගෙදර ඇති සීවලී හිමිසඳ 

කන්ට දුනිදැයි නොඒ මතකෙට 

පොළව මත පය තබා කදිමට 

වෙහෙස වී දිවි ගෙවන තරමට 

යසස් ලැබිලා කුසත් පිරිලා 

දිවිගෙවන්නට හැකිය සදහට 

දෑත බුද්ධිය

වෙහෙසා තම 

දිරිය ගෙන කල් ගෙවන තරමට 

ලොවේ ඇති නැති බෝ දනන් හට

හැකිය තම කුස පුරව ගන්නට 

ඇතත් නැතුවත් විරාජමානව 

බබලෙත් සීවලී රුව 

ගෙදර බිත මත 

 

 

"නෙළුම් යාය" ඔබ කල මෙහෙවර අගනා

සියපත අගක රැඳි මුතු පිනි බිඳු       සේම 
නෙතු අග රැඳුනි තුටු කඳුළැල් රැලි බෝම 
හමුවී දොඩා සොයුරන් මිතුදම්          රෑන 
මම සැනසුනා බ්ලොග් අඹරේදි මුළු   රෑම

පොඩි බස්සියෙක් ඇවිදින් මා වෙත   හනික 
නුඹ දිලිනිදැයි ඇසුවා හිනැහී              විගස  
දැනුනේ වෙන කිසිත් නොව නුඹ වත සේම
හරි ලස්සනයි හදවත සඳ තරු            සේම 

ඉවාන් මාතෙ කලණ මිතුරු ප්‍රා    දසයා
කරමින් විහිළු තහළුද සැම සිහි   කරලා 
මනා තත් වයා සැම කන්කළු      කරලා 
අපි තුටු උනේ සැමගේ දස්කම්   දැකලා

අතිනත පටලවා සුභ පතලා            දොඩලා 
උණුසුම් හාදුවක් දී දෙකොපුල    හැඩකරලා 
මේ මල් යාය විකසිත කරනට           බබලා 
"නෙළුම් යාය" ඔබ කල මෙහෙවර    අගනා 

ඔබ ගැන මගෙ අතින් කවි ලියවුනා මදී ...

බෝසත් මව් ගුණය ඔබ ළඟ තිබුනි           රැඳී 
දෙවියොත් අම්මෙ ගුණ යහපත් කමට       වඳී
තිබුනත් ගුණ සුවඳ මගෙ හදවතේ             රැඳී 
ඔබ ගැන මගෙ අතින් කවි ලියවුනා           මදී 

කවි කිවිඳියන් වැනුවත් කොතරම්          සඳරූ 
ඔබෙ වත තරම් සඳවත නෑ මට           සොඳුරූ
ඇකයේ හොවාගෙන මා නැළවූ             අයුරූ 
මතකයි තවම ඒ නැළවිලි ගී                  මියුරූ 

දෙගුරුන් ළඟ නොමැති අඩුවක් නැහැ   දැනුනේ 
සෙවණැල්ලක් විලසිනි මා ළඟ              රැඳුනේ 
දරු සෙනෙහසට මැදි වී ජය කොඩි       බැඳුනේ 
ඔබෙ පපුතුරෙහි සෙනෙහහස නිති රැළි නැගුනේ 


මාගෙන් තොරවු ජීවිතයක් නුඹ      නොපැතී 
නූඹෙ ළය මඬල මා වෙනුවෙන් නිති  ගැහුනී 
පෙන්වා මග නොමග නිති දියුණුව       විමසී 
අම්මේ නිවන් යන්නට ඒ පිනම             ඇතී!! 

නිමන්තිකා ...

ප.ලි .මා අතහැර නුඹ ගොස් දැන් තෙඅව්රුද්දකි ..සත්තකින්ම නුඹ නමට මාතින් 

ලියවුනේ කවි අතලොස්සකි.ඒ මන්ද නූඹේ ගුණ වැයීමට මට ස්වප්තකය මදි නිසාවෙනි . 

නුඹට හැඟෙනා

මේ පෙනෙන සැහැල්ලුව ,නිදහස 
නුඹට හැගෙනා ...
මගෙන් දුරකට 
ඇදී ගොස් බව
නුඹ  දැනගෙන උන්නා නම් ...
කිසිදිනක නිදහසේ 
මා සේම දුරකට 
ඉගිලෙන්නට නොසිතෙයි 
නුඹට නම් ...
වැයෙන අත් තටු තාල නගමින් නොව 
වේදනාවට ගැහෙන පියාපත් 
මේ දරනුයේ 
නිවාගන්නටයි ගින්දර 
හදෙහි ඇවිලෙන 
අදට හෝ ..... 
නිමන්තිකා 

එනු මැන....

ලස්සන සිහින රැයකදි සුදු සඳ                    ලෙසට 

නූඹ රුව පෙනෙයි මැවි මැවි යලි මගෙ         සිතට 

ඉස්සර වගේ ලංවීගෙන නුඹ                         ලඟට 

ආදරෙ කියන්නට තාමත් හිතෙයි                     මට

තරු මල් දියේ ගිලි ගිලි සඳ නැති                  දුකට

වැහි බිඳු වැටේ සීතල මල් පෙති                  මතට 

අමවක් රැයක නුඹ සුදු පුන්සඳ                  ලෙසට 

ඉස්සර දිනක ආලෝකය උනා                      මට 

නෙතුපිය පුරා ඉහිරී යන                     කඳුලකට 

සුසුමක් මුසුකරමි පරමල්                     සුවඳකට 

රහසක් කියා පාවෙන උඩු                  සුළඟකට 

නුඹ වෙත එවමි එනු මැන යලි             සිහිනයට 

                                                                 

නිමන්තිකා...

ඇයි ඔබ මගෙ හිත අරගත්තේ??

 සඳ එලිය බිමට බැස කියන කතාවට 

මට නම් නිහඬව ඉන්න බැරී 

මිහිතලය වැළඳගෙන වියන රටාවට

ඔබ ආ යුතුමයි කොහොම හරී...

මල් පිපිලා මරුතයත් සුවඳයි 

පිනි හැලිලා මල් පෙති මත්තේ 

ආදරයේ රස රහස් කියනවා 

ඔබ විතරයි මගෙ ළඟ නැත්තේ 

විකසිත වන්නට පෙරුම් පිරූ මුත් 

මල් යුවලක් සේ එක ඉත්තේ 

දෙතැනක පිබිදී දෙඅතක යන්නට 

ඇයි ඔබ මගෙ හිත අරගත්තේ....

නිමන්තිකා 

මගේ සීනය

වැට කඩොලු බිඳී නැති කඩුපුලක  සුවඳක් වෙලා 

ඉඳි කඩුල්ලෙනුත් පැන මා සොයා එන තුරා 

හඬ හඬා ඉකි බිඳින පාළු තුන් සිත පුරා 

නූඹේ සුවඳ වපුරමී ජීවිතේ ඇති තුරා 

සිහිනයක දැවටෙමින් සිහින මල් පිබිදුනි 

තෙපලු මුදු වදනකින් මගේ සිත ගොළු වුනී 

ජීවිතේ ළඟ මගේ නූඹේ හඬ රැව් දුනී 

සුදු කඩුපුලක් පිපී සිහිවටනයක් උනී 

නිමන්තිකා

මතක සුවඳක්

පුන් සඳ නැගෙන දිනකදී දොර ලඟට        වෙලා 

හිටියා නොවෙද මම ඔබ හට තුරුළු          වෙලා 

අද තනි වෙලා නෑ කව්රුත් සෙනෙහෙ      වෙලා 

තෙමෙනව දෙනෙත් ඔබෙ සුවඳක් මහද    වෙලා 

කෙලෙසද   කියන්නේ ඔබ අද නැහැ        කියලා 

ඇහෙනවා   වගේ දැනෙනව හඬ කන්         පුරලා 

මගේ බුදු අම්මෙ එදවස මෙන් පාර               බලා 

ඉන්නකො කඩුල්ලේ මම එන්නම්             දුවලා 

මා හට නොනිමි සෙනෙහස පුදකර             දීලා 

ඔබ හිනැහුනා නෙතු කඳුළැලි                පිසදාලා 

කාලය ගෙවී ලෝදම් ළඟ පරල                 වෙලා 

ඔබ නික්මුනා ඔබෙ හුරතලි                  හැරදාලා 

නිමන්තිකා 

නුඹේ මතකය

පාළුව පිරුණු හැන්දෑවකඇටඹ       ගහේ 

උලමා කෑගසනු කුටියට හොඳට      ඇහේ 

පිටගං යන්න යනවලු උඹ ලබන       මහේ 

ඇසුයෙමි පුවත කඳුළක් ඇහැ බිමට   ඉහේ

නුඹ රුව නිතර මා දෙනුවන් අතර         එතී 

කොහොමද මකාලන්නේ මට පුදුම       හිතී 

නුඹේ කටහඬට හුරුවූ මගෙ සවන්      පෙතී 

වෙන කිසි හඬක් සමගින් එක් නොවනු ඇතී  

නිමන්තිකා 

නුඹටමයි ආදරේ...

සුදු සඳක් පායන්න වෙර දරන                 ආකහේ 
සඳ කඳුළු පිසින්නට කෙනෙකු නැත පෙර    වගේ
ඉස්සරමදවස් වල දුක කීව                    පෙම්හිතේ 
රන් හීන උදුරාගෙන සඳ සාවි              කොහිගියේ 

සුවඳ  මල් මතකයේ සඳ රේණු        අතීතේ 
කඳුළු  පිරි මතකයක් පමණි ඒ     වසන්තේ 
මාලතී නොපිපුනත් කඳුළු හද        විජිතයේ 
පුරහඳක් සිරි මුහුණ සිත පුරා ඇඳි      තියේ 

හිත රිදී දුක පිරී ගෙවෙන හැම             තත්පරේ 
නොරිදි හැඟුමක් නොවේ දුක විඳින තුන් හිතේ 
අවොතින් අයෙමත් කවද හෝ පෙර      ලෙසේ 
සත්තමයි එදාටත් ඔබටමයි                    ආදරේ......

 නිමන්තිකා 

"දිළිසෙන ඇස්" මේ ඔයාට ....

                                                     හිම පොකුරු මල් යායෙ සුදු සේද     ඇතිරිලා 

                                                     සීතලට ගුලි ගැහෙන රෝස පෙති     ඇහැරිලා 

                                                     හීනියට පිණි ඉහෙන අඳුරු රෑ          තනිවෙලා 

                                                     මගෙ සුසුම් ඈත යයි අනන්තෙට       පාවෙලා 

                                                              මේඝයට අත වනන වැහි ලිහිණි  පියඹලා 

                                                              කෝඩයට ඉඩ තියා මද සුළඟ   කැළඹිලා 

                                                              පාලුවට ගිය හිතේ මතක මල්     අහුලලා 

                                                              ආයෙමත් යනු හිතයි අතීතෙට    පාවෙලා 

                                                                            සයුරුතෙර ක්ෂිතිජ ඉම අනන්තෙන්      විමසලා 

                                                                            නින්දටත් නොදැනෙන්න හීනයක්      හැන්ගිලා 

                                                                            නුඹ ඇවිත් මගෙ ලඟට සෙනෙහසින් ලං  වෙලා 

                                                                            හුදකලා මගෙ හිතට මහ ගොඩක් පෙම්    කලා 

                                                  නිමන්තිකා 

නැන්දම්මට

සුබ නැකතින් නව ලොවකට දොර   හැරුනා

පෙම්බර සිහින පෙර දින සිට සිත      මැවුනා

දෑඟිලි බැඳන් නුඹ නිවසට ගොඩ        වැදුනා

මට විතරක් නොවේ දුටුවෙමි නුඹටත් හැඩුනා

මගේ හිමි නුඹේ පුතු බව මම             පිලිගනිමි

මගේ මවු වැනිවූ නුඹ වෙනසක් නොදන්නෙමි

කඳුලින් පිරුණු නෙත කී තතු       හැඳින්නෙමි

කිසිදින නුඹගේ පුතු උදුරා         නොගන්නෙමි

පුරා හඳ මමයි පෑයූ ඔහු සෙනෙහෙ       ලොවේ

දිනකර නුඹයි නුඹ ළඟ ලෝකයම            මැවේ

සිත සුව සදන නුඹේ උකුලත රැඳුනු           සුවේ

සමකල නොහැක නුඹ අන් කිසිවෙකුට ලොවේ

දන්නෙමි මමත් මව් ගුණකඳ නැත        නිම්මා

වැදු දරු කැලට නිරතුරු පෑවේ            පෙම්මා

ලේලිගෙ ලකුණු මම නම් අහකට         දැම්මා

වෙයන් නුඹත් මට නැන්දෙක් නොව     අම්මා

          නිමන්තිකා  

සන්නාළී

ලොවටම කලින් අවදි වෙලා මැසිමට පණ පොවන්නී 

මල් ගෙත්තම් බීක්කු රැළි හැඩ දමලා             මසන්නී 

නේක වර්ණ නෙක සළුපිළි දුටු දන මන        බඳින්නී 

නුඹේ කඳුළද මුතු විලසින් ඔය තැන තැන    දිලෙන්නී 

සළුපිලි නිම වුවත් ඔය දෑතින්            නිතර 

ගත දැවටෙන්නේ එක මල් ගව්මකි    නිතර 

සබඳිනි ඔබේ හද ගැහෙනා          සත්සරය 

මැසිමද ලොවට පා කරනුයෙ       අඬහැරය 

හිරු සඳු තරු ඔබෙ තනිකම        මකන්නේ 

රසමසවුළු නොවෙද දරුවන්   සොයන්නේ 

හිමිසඳු නොමැති සොව පපුතුර   වසන්නේ 

මුව මත මුනිවතද නීති ජය           ලබන්නේ

නිමන්තිකා 

සිරගත සිතුවිලි

පාලොස්වක පොහොය පින් සිත පුබුදු කල
පේවුනි සීලයක් කෙටි කරනට           සසර 
දොහක් පුරාවට නොකිළිටි සිතින්         තද
රැකුණි ඉත සිතින් සිල්පද අට            නිතර 

හවහට පවාරණ විය පැළ වෙත      යන්න 
එනමුදු සිතුනි  නැවතත් වෙහෙරට  යන්න 
තම සෙවණැල්ල සේ හුන් මිත්තනි  සමග
පහන් පිදුනි ලෙළදෙන බෝ       සමිදුන්ට 

සිලි සිලියේ සෙලවෙන බෝ පත්        අතර 
තරු නෙතු හිනැහුනා ගත සිත එකළු  කොට 
මදහස නැවතුනා සිත් ඉම සසළ        කොට 
කුමරෙක් හිනැහුනා අසරණ සිතක්     ළඟ ...

කාරණාව නොහැගෙයි සිත සසළ       වුනේ 
නෑර කැටුව ආවා වගෙ සසර               දිගේ 
යෑම කෙලෙස නොහදුනනා විලස      අනේ 
යා වනු කෙලෙස අප අහසයි පොළව වගේ  

නිමන්තිකා 

කිරිලි වලප

                           දිවියම එපා වී මට කලකිරුණු          රැයේ 
                           උලමා ඉකිබිඳුම කුටියට හොඳට      ඇහේ 
                           මා සැක කරනවලු දෙවිඳුන් හද දෙවොලේ 
                           ඇසුවෙමි කටුක වදනින් හද රුහිරු පෙරේ 

                           ඔබ මා පුවත් තතු හඳුනයි හැමට            වඩා 
                           එපමණි මෙමා දන්නේ අසරණය         මෙමා 
                           දෙනෙතින් වැගිරෙනා උණු ලේ කඳුළු  මෙදා 
                           තතු හෙළිකරයි රැක ගත් ආලය රුහිරු   පුරා 

                           නොකලෙමි කිසිදු වරදක් ඔබ තලනු     නියා 
                           අදහනු බැරිය පෙම්බර සිත ඔබද           කියා 
                           මුවගින් තෙපලු රළු පාරෝස් වදන්        නිසා 
                           වෑහෙයි කඳුළු දෙනයන බැමි ඉවුරු       කඩා

                          සුනුවිසුණුය මා කැදැලෙහි සතුට              මෙදා 
                          වැළපෙයි කිරිල්ලී දුක වාවනු නොහෙනු   නිසා 
                          කෙලෙසද කුරිරු මෙතරම් මගෙ හිමි        සමිඳා 
                          පැණයකි පැලුණු හද පතුලේ තිබුනි            අරා 

                           ඉගිලී පියඹ ආවත් පෙර සෙනෙහෙ        පුදා 
                           ඇය සීතලය නිහඬය නිසසලය            මෙදා 
                           තුඩඟට තබා තුඩගින් කිතිකැවුව             මුදා 
                           ඇය සැතපෙයි නැත හැලහොල්මනක්  මෙදා 

                           ගලා ගියා නෙතගින් වැහි කඳුළු          ලෙසා 
                           අයැදියි සමාවක් නිසසල දේහයම         අරා 
                           අසනු මැනවි පෙම්බර හිමි සඳුනි          මෙදා 
                           පමා වුවද ඔබ නිවැරදි පෙමයි                සදා

                           නිමන්තිකා 

අත්තම්මට කියන කවි

මැදියම් රැයේ සිහිලැල් සඳවතිය         මෙනී 
මගේ ලොව සැනහු හැටි ඇති මතකයේ රැඳී 
සැඟවී ගියත් අත්තම්මා මගෙන්             මිදී 
ඔබෙ ගුණ වයන්නට මට සප්තකය       මදී 

නිමක් නොමැති ලෙස පෑවේ මට  පෙම්මා 
අම්මෙක් උනා මගෙ ලෝකෙට අත්තම්මා 
සඳත් බැබළෙමින් දොරකඩ වෙත  එන්නා 
මගෙ හිත හඬයි යැද ඔබෙ උණුහුම නිම්මා 

මහමෙර තරම් දුක් කරදර පැමිණි    විට
හිස අතගගා නිරතුරු දුන්         සැනසීම 
ගිරිහිස වගේ සංවරකම             ඉවසීම 
යශෝදරා නුඹ අම්මේ මගේ     ලොවට 

කඳුළු කැවෙන මගෙ මේ  නෙතු යුග  දැකලා 
අත්තම්මේ එනවද ඉනි වැට               පැනලා 
සමන් වැලට උඩින් ඇවිත් ගෙට          එබිලා 
ඇවිදින් හිනැහෙන්න මගෙ හිස       අතගාලා 
                  නිමන්තිකා 

ඉල්ලුවෙ සිනහව දුන්නේ කඳුළක් 
වෙන දීගෙක ගොස් මා හඬවා ...
මල් නෙතු සිපගත් අප හමුවූ තැන් 
දුටුවේ මේ සඳ පමණි සදා.....

දෝතට සිත දී  දිව්රූ සැමවර
ප්‍රර්ථනා මල් සුවඳ දරා....
පව් පින් නොසිතුවෙ ඇයි යසසිරු ළඟ 
මගෙ හෙට මා හට අහිමි කලා...

මගේ හුස්ම පොද මගෙ පණ රන්කඳ 
හුරතල් බස් උඩු සුළගෙ ගියා....
රැයක් දවාලක් අදක් හෙටක් නැති 
හෙටක් මවෙත දී සුවඳ ගියා ....

                                                         

නිමන්තිකා

පතන්නම් මතු භවෙක

වස්සාන සිහිනයට

 මුල් පුරන අවදියක

 හෙමින් එබිකම් කලත්

 ඔබ මගේ හදවතට

 පුදනු බෑ  සිත ඔබට

 දුක දැනෙයි තුන්සිතට

 පව්රු පදනම් වලට

 බයයි මගේ පුංචි සිත

 සොඳුරු ඔබේ සිනා හඬ

 දයාබර වදන් පෙළ 

හුරුයි මගෙ සිත් මලට

 පෙර භවෙක විඳි ලෙසට

 වෙර නොකරන් මෙමට

 ආදරෙයි මම ඔබට

 හිමි නැතත් ඔබ මෙමට

 පතන්නම් මතු හවෙක...... 

නිමන්තිකා 

කව්රුද මට මා අහිමි කලේ ????

     හිමින් සීරුවේ මනියෙන් නොමිදුනු
සිනිඳු පියාපත් කුමුදු මලේ...... 

  සහස් ගව් දුරක් ඇවිද ඇවිත් නැත

දිවියම ලපටියි තවම සිතේ...... 
                          

      මනියෙන් මුක්තව සිනහ සලන විට
කව්රුද වනනා දෑත දිගේ.........

           පෙම් කඳ අරගෙන ඇයි දැයි නොදනිමි
         සළු එලු  යහනේ නෙතු වැසුනේ.......

වැව් තාවුල්ලට වැටී ඉපිර මල් 
රැයක් පහන් වන හෝරාවේ....

    ඔබට දයාබර නෙළුම් පතක් මත 

        පිණි  බිඳු වැකුණයි සිහින් සැරේ.... 

   ගත රස සොයමින් සිත දිවගෙන 
          පින්මද සෙනෙහස ලැබුනු වෙලේ..... 
හදාගන්න හිතකියාදෙන්න මට
කව්රුද මට මා අහිමි කලේ.....

නිමන්තිකා