සබඳ නුඹ දැල්වෙනා සකිසඳ

සබඳ නුඹ දැල්වෙනා සකිසඳ
තාරුකා මෙනි නීල දෙනුවන 
අකම්පිත වූ මහිත් මඩලේ 
සඳළුතල නිති එකළු වන කළ

නිති ගොතා කවි පබඳිනා හැර 
විට කකා ඉවසන්නෙ කෙලෙසක 
ඉඟි මරා තුන් හිතම දියකර 
අවි දැරූ සැළමුතු පෙමයි නුඹ 

ඉකිගසා සියොලඟම පුබුදන 
පෙම අරා ඔත්පලයි හදවත 
බැබලෙනා විට ලොවක් අභියස 
විදදරා සඟවන්නේ කෙලෙසද? 

නිමන්තිකා 

පින්තුරය :අන්තර්ජාලයෙනි

මිත නුඹට ලියා දන්වන වග නම්

මිත නුඹට ලියා දන්වන වග නම්...
කටු කොහොල් මැදින් 
ගෙවූ 
ගිම්හානයද සුන්දරය 

කළල් විකසිතව මැවූ 
පාවඩ වුව රන් හීනමය

ඉදින් නොපවසාම බැරිය 
නුඹ යමක් දිනූ වග 

හුරුබුහුටිව එන 
වසන්ත පැහැබර
"අභිමන්" වුව 
පෙණ බුබුලන බව   

සිහියෙන් අවදිව පාතබනා සඳ 
වැළහෙන්නට නොව 
පසිඳන්නට ඇති 
මැවුම් කෝටියකි 
නුඹ පා අභියස...!                         

ප.ලි.-: දිළිසෙන ඇස් දෙකක් දහසකුත් අභියෝග හමුවේ දිනාගත් ජයග්‍රහණයට සව්දිය පිරීම නිමිත්තෙනි.  

මටත් ආසයි තනිවෙන්න...

හුදකලාව මා දුටු හොඳම කලාවයි.
මන්ද මට මා පිලිබඳ මෙන්ම 
අවට ලෝකය පිළිබඳවද මගහැරුණු 
සියළු කරුණු කාරනා සිහිපත්වන නිසාවෙනි.

ඉතිං මටත් ආසයි තනි වෙන්න 
පාළු අඳුරු කුටියක හුස්මකටත් රහසින්ම 
ඔබේ නෙත් කිරණ මවා රස විඳින්නට 
කිසිවෙකුගේ බැළුම් පහරකට වත් යටත්  නොවී 
ඔබ හා සිහින ගඟුලක කිමිදෙන්න..
වස්සානය අභිමුව ගිමන්කලක විඳින 
කටුක දුක්බර සිතැඟි මුමුණන්න..

පැරණි රතු වයින් තොල් පහසකට නතුව
පාළු කාන්සියට ඔච්චම් කරන්නට 
අවට ලෝකය සමඟ මුහුවුණ 
සියළු පීඩන මුදාහරිනට 

සිහින හොරෙක් ලෙස නුඹ සපැමිණි කල
සිහින සිත්තම් වැළඳ ගන්නට 
හැරවුමක් නැති ඇරඹුමක් තුල 
ගිලී කිමිදී සිහින දකිනට 
මටම ඉපදුන මට අහිමි උන
පෙමක් පිලිබඳ තැවුල් පිසිනට....

ඉතින් ආසයි මටත් ආයෙම 
හුදකලාවේ සුව විඳින්නට...

නිමන්තිකා 

එනු පියඹලා තටු සලා විගසින

හීන මුහුවුණ හීන් හුළඟක 
කැලතිලා උණුහුම් සුසුම් ස්වර 
මල්වර වෙලා පැතුමන් පෙමින් හද
ඉමි කිමිදිලා සැනහී මෙමා අද 

නිල් ඉහිරිලා ආකාසෙ පුරාවට 
උණුහුම් වෙලා මත්වී ලවන් යුග 
අඩවන් වෙවී නෙත් හිනැහෙනා සඳ 
ඉඳිනුයෙ කෙලෙස සඟවා රහස් ගඟ 

එනු පියඹලා තටු සලා විගසින 
ඉමි මග බලා මගෙ සිහින හැඩකර
සිත ඉකිගසා වැළපෙනා හැම වර
දෙනු නුඹේ නුරා ආසිරි සුසුම් මැද  
  

වැතිර සයනෙක ගිලී සිහිනෙක නුඹ වයයි තනුවක් මෙදා

සිහිනයක් වී සැඟව ගත්තද 

ගිගුම් දුන් රන් ස්වර වයා?

අතැඹුලක් ලෙස - යුගත පෑ නුඹ 

ගුත්තිලම විය දස දිසා 

නෙතඟ සිනිඳුවට තෙත් වෙනා කල

නුඹ වැයුම් රඟ නිති අසා 

කප්පරක් දුක් වා තලට පිඹ 

මත් වුනෙම් අප සැනසිලා

වැතිර සයනෙක ගිලී සිහිනෙක 

නුඹ වයයි තනුවක් මෙදා

කියන් සොහොයුර - කෙදින ඒද යළි 

නුඹේ ඒ සරු සුභ සිනා 

සීවලී යන්ත්‍රය

"සීවලී රුව තිබෙන ගෙයි නම් 

බතින් කිසිවිට නොවේ අඩුවක් "

මසැසින් දුටුවිට සීවලී හිමි රුව 

මනසට නැගුනේ පෙර ඒ කී බණ 

සත්‍යක්මද?

පසක් කරගන්නට සිතුනි මට 

නමුත් පෙනෙනා පරිදි නම් ,

පියෙකු දුක්වී හෙළු කඳුළැල් 

දෑත මත කහවණුව හැරුණේ 

ලැබුණු කහවණු ගෙදර වළඳේ

බතක් වී කුසගින්න නිවුණේ...

පියෙකු නැති කළ කාසි ලැබුවට 

මවක නැති කළ උයා පිහුවට

ගෙදර ඇති සීවලී හිමිසඳ 

කන්ට දුනිදැයි නොඒ මතකෙට 

පොළව මත පය තබා කදිමට 

වෙහෙස වී දිවි ගෙවන තරමට 

යසස් ලැබිලා කුසත් පිරිලා 

දිවිගෙවන්නට හැකිය සදහට 

දෑත බුද්ධිය

වෙහෙසා තම 

දිරිය ගෙන කල් ගෙවන තරමට 

ලොවේ ඇති නැති බෝ දනන් හට

හැකිය තම කුස පුරව ගන්නට 

ඇතත් නැතුවත් විරාජමානව 

බබලෙත් සීවලී රුව 

ගෙදර බිත මත 

 

 

නුඹ නොවේ පළමු මල

නුහුරු කටු මත ඉපදුනේ නුඹ 

නපුරු බව දැනගෙන නොවේ 

සැලෙන නල කටු තුඩින් ඇනුනද 

නොහඬනා මල් කැකුළියේ 

විහඟ ගීයක සැදැහැ දෑතක 

නොගැටී පින්මද බොලදියේ 

කටුක දුක් කප්පරක් නුහුලන 

ගැහැනියක  දුටුවෙද ලොවේ 

සුළඟ ගෙන ආ සෙනෙහෙ පණිවිඩ 

බමරු වෙත ආපසු යවා 

උරණ හිරු හා පෙමින් බැඳුනද

ළපල්ලක මදහස පොවා 

රතුම රතු බිම පතිත පෙති මත 

කඳුළු බිඳු රැඳුනද මගේ 

කියමි කුමරිය මෙලෙස මියදුනු 

පළමු මල නම් නුඹ නොවේ........ 

වළකනු නටබුන් මතක

සිසිරයක සිරව ඇත 

හද සන්තානයම...

උලමෙකු ලෙසින් බෑඟිරි දෙයි 

පැතු සිහින...

කොවුලෙකු වගේ වියපත් 

අත්තටු රිදෙන...

නොම එනු කියා වළකනු 

නටබුන් මතක...

නිමන්තිකා 

ෆිල් හියුස්

බොඳව ගිය තිතක්ව 
මහත් මීදුමක් තුළ 
තණ නිල්ල බැලූ බැලූ අත පෙනෙයි 
ලං වෙන්න බැරි උනත්
සිත පිනෙයි... 

නිහඬ කුටියක් ලෙසට 
නුහුරු නුපුරුදු කමක් 
සීරුවට පිත්ත වට ගැට ගැසෙයි 
රිදී දැල්ලක් වගේ 
යළි මැවෙයි...අවදි වෙයි...

ශෝක ගී තෙත නුවන් 
ඇසෙන නෑසෙන වදන්  
හැම අතම කඩිමුඩියෙ ඇස ගැටෙයි 
නොතැවෙන්න යලි සුහද,... වැළපෙන්නේ කුමකටද?
පන්දුවෙහි මිස වරද නුඹේ නොවෙයි.... 

මගෙ පපුවත් ආදරෙ රහ දනියි නංගියේ....

නූඹේ ළඟ

සඳ දියෙන් රළු පොළව 

සිප වැළඳී වෙලාවක 

නෙතු පියන් පන්හිඳෙන් 

වෙලෙමි මා නූඹේ ළඟ 

තරු දෙනෙත් බොර දියෙන් 

හේදෙනා  සැදෑවක 

මුතු කඳුළු තියා මම 

හැඬුවෙමිය නූඹේ ළඟ 

ප්‍රිය වදන් මුදු තෙපුල් 

මගෙ ලඟින් කියාලන 

නුඹ දකින තුරු නෙතට 

සැනසුමක් නෑ හිතට 

හිටිගමන් මදහසින්

මා දෙනෙත් නිවාලන 

නුඹේ සුසුම් ළය මතින් 

ආදරෙන් තබනු මැන 

වැසි වැටී තෙතබරින් 

හදවතම තෙමාලන 

හඬ හඬා නූඹේ ළඟ 

හිඳිමත් සැපකි මට 

දුක් තැවුල් සිත් රිදුම් 

නැවතුමක් තබාලන 

තුරුළු වෙමි සෙනෙහසින් 

හාදුවක් තියා මම  

                                            -නිමන්තිකා -

කමටහන

මෝඩ ඇල ළඟ ඇසතු බෝ රුක 

විජිනිපත් දහසක් සලාගෙන

සෙත් පිරිත් විසිකරයි සුළඟට 

සෙත් පතා දුක් විඳින නුවරට 

වර්ණ ටොපි චොකලට් කොළ සිඹින 

ප්ලාස්ටික් පොලිතීන් ලෙවකන 

තෙල් මන්ඩි කළු මඩ මිදී ගිය 

උදම් රළ දැක උදම් වෙන ඇළ 

මැද පන්තියේ හදවතක් මෙන්  

පිම්බෙමින් නලියන මෝඩ ඇළ 

ඉරේ ගිනි අඟුරක් වැටෙන විට 

තම හිසට තම පොත පමණමය 

බියේ සිලි සිලි බෑග පතුලින් 

සිහින කැබලිව බිම වැටෙන සඳ 

උණු තාර කකියයි පතුල් යට 

මේ දෙපා සෝඩි ටිකිරිද ?

ඇදුනු මරුවැල පැකිල බිම හුන 

විසුල එළවලු අතින් අහුලන 

මහළු මවකගෙ පයට පෑගෙන 

බිඳුණු විදුරු කැබලි දිළිසෙන 

බලු වසුරු රන් පයින් පාගන 

සෙමෙන් බොළඳව පෙම උරා බොන 

පෙම්වතුන් මන නුවණ කවි කල 

චිත්‍රපට දැන්වීම් පුවරුව 

ධූලි වැකි ලොතරැයි පතක් උඩ 

කඳුළු බිඳුවක් දිලිසෙමින් ඇත 

වාශ්පව අහසට නගින්නට 

ලඟා වනතුරු තාපාංකය 

නුවර දොර මග සෙනග ගැවසෙන - මෙ කවි කැබලි හමු වීය මෙමට 
නොවැටහෙයි ඉන් කවි තනන්නට - එකින් එක අමුණා හුයෙන් හුය 
තබා යමි එය ඇසතු රුක මුල - නොසැලකිල්ලට නොපෑගෙන්නට

සුදුසු ලෙස පහදනා සිතැතිව - දිනක පැමිණෙන බෝසතකු හට       

දයාබර විභාගය...

යනෙන මාවත දෙපස 
විහිඳිලා මල් සුවඳ 
සියොත් කැල එක් වෙලා                   
ගයනවා රස ගීත...
                                                                      
සිතෙනවා නවතින්න 
මොහොතකට ඔවුන් ළඟ 
දයාබර විභාගය..
මට කමා කරනවද ....?





ප :ලි : මේ බට්ට කාලේ ලියපු කවියකි.

කැහිකූරු ආලය

කැහිකුරකට  වගේ 

නුඹ මාව සැලකුවේ 

ලස්සනට ලඟට ගෙන 

තදින් පෙම උරා බී 

මන්මත්ව...,

සෙමෙන් 

වාතලයට මුදා, දුම...

නමුදු ශේෂ වී ඇත 

නුඹෙන් මා පැතු 

සැනසීම,

අළු අංශු මාත්‍ර ලෙස....

නිමන්තිකා

  

අඳුර අතපත ගාන මුත් මම ඉවසමි, දෙනයනින් දිලිසී....

දරා ගනු නොහැකී 
ඝනඳුර, කෑලි කැපිය හැකි වී 
       අඳුර අතපත ගාන මුත් මම 
           ඉවසමි, දෙනයනින් දිලිසී....
                                           
                               

                         නැගෙන මුත් හදෙහී

                                 සුසුමන්, උරණ හද  කැළඹී..

                                     කිම් කරම් මම 

                                             යලිදු ,යලිනෙදු ඉවසනා                                                        යෙහෙකී ...

                              දිනක පෙරඹරෙහී... 

                     අරුණළු, කැරළි එයි දිළිහී 

                                         මහද සන්තානයේ                                                                     කුමරුණි,

                                              වඩිනු මැන සැරසී...  

   

                        

  නිමන්තිකා..

නුඹට හැඟෙනා

මේ පෙනෙන සැහැල්ලුව ,නිදහස 
නුඹට හැගෙනා ...
මගෙන් දුරකට 
ඇදී ගොස් බව
නුඹ  දැනගෙන උන්නා නම් ...
කිසිදිනක නිදහසේ 
මා සේම දුරකට 
ඉගිලෙන්නට නොසිතෙයි 
නුඹට නම් ...
වැයෙන අත් තටු තාල නගමින් නොව 
වේදනාවට ගැහෙන පියාපත් 
මේ දරනුයේ 
නිවාගන්නටයි ගින්දර 
හදෙහි ඇවිලෙන 
අදට හෝ ..... 
නිමන්තිකා 

සක්මන් සඳ...

සක්මන් සුදු සඳක් වෙලා 

සිත් අහසට විටක වඩින ,

ස්වප්න ලොවේ මල් අතරේ 

පරසතුමල සේම පිපෙන ,

නුඹත් ගියා සිතත් අරං 

මට කිසිවක් නැහැනෙ උරුම...

මාස ගණන් පෙරුම් පුරා 

ඔබෙ සිනහව දෙනෙත මැවෙන 

වදන් ගොළුවෙලා ආලයෙ 

සිව් නෙත් ආදරබර වුන,

ලෝකය තනි යායක් නම් 

කඳු හෙල් බාධා නොමවෙන 

කෙදිනක එක් වේවිද අප 

"ආලයෙ මුනිවත සුරකින " 

නිමන්තිකා .

කහ අරලිය මල

 ප්‍රපාතයේ සුපිපි 

සොඳුරු දසුන 

ලොවටම සුවඳ දුන් 

කහ අරලිය මල අතු අග ...

නෙලාගන්න විගසින්...

නැහැ ...බලා ඉන්න ඈතින් 

මලේ ලස්සන අරුම 

උඩු සිතත් යටි සිතත් 

ද්වන්ධ සටනක 

යෙදී සිටි මොහොතක 

නෙලාගෙන නොව 

කඩාගෙන ගියපසු 

ඒ මල කිසිවෙක්, 

නටුව පමණක් ඉතිරි කර 

වැලපුනා ඉකිබිඳ 

උඩුසිතත් යටිසිතත් 

සමගිව 

එකට අත් වැල් බැඳ ....

නිමන්තිකා 

නිහඬ වූ මුවක හඬ

මා දෙස
ශෝකී වෙසින් බලාපු ,
හොර ඇහින් බලාපු ,
අමනාපෙන් බලාපු ,
උපහාසයෙන් බලාපු ,
හිස් බැලුම් හෙලාපු ,
ස්තූතියි !
මෙකී නොකී සකල දනන් හට 
එත් 
නොවැටහුනි 
වැටහුනු බවක් 
මගේ නිහඬ සුගායනය 
මා අනිකකු නොව 
ඔබේ අනාගත ඉරණමේ 
සංකේතය මිස ...

නිමන්තිකා

වෙහෙස වුවමුත් ජයක් ලැබුමට 

නොමැත පිං කර ඒ තරම් 

නුඹව සිහිවෙන හැම නිමේෂෙම 

කඳුළ ඒකද මේ තරම් 

ඉහිර ගිය කිරකට හැඬුව මුත් 

ලැබුනු සේ සැනසුම් සුසුම් 

අමතකව නැති අතීතය ගැන 

මටම පමණද මේ රිදුම් 

ආදරය වරදක්ව ගියදින 

සිහින සැම වියැකී ගිහින් 

යලිදු වරදක් වෙන්න නොමදී 

හිඳින්නම් සැමදා ළඟින් 

ගෙවී අහවර අතීතය මතු

අමතකව ගියදෙන් හදෙන් 

සිනාසෙන්නට හැකිද නුඹහට 

එක වරක්වත් මා නමින්?? 

නිමන්තිකා